(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
ตอนนั้นพี่สาวฉันทรมานมาก
บอกว่าทนอยู่แบบนั้นไม่ไหวแล้ว
พี่เริ่มบอกว่าอยากตาย
แต่พี่ไม่เคยอยากตายจริงๆ หรอก
ฉันว่าพี่ทนนอนซมอยู่โรงพยาบาล
เพราะจริงๆ แล้วพี่อยากมีชีวิตอยู่
แต่สุดท้ายพี่ก็ตาย
ฉันไปเฝ้าพี่
ดูพี่จากไปช้าๆ
วินาทีที่พี่จะตาย พี่อ้าปาก
ดิ้นรนจะหายใจเฮือกสุดท้ายให้ได้
แบบนี้เลย พี่ตายทั้งที่ยังอ้าปากค้าง
ฉันถึงได้...
สัญญากับตัวเองไว้ว่า จะไม่อ้าปากตอนตาย
ฉันจะปฏิเสธการมีชีวิต ด้วยการยอมรับความตายเมื่อถึงเวลา
ฉันตัดสินใจไว้แบบนั้น
(เดินเล่นยามค่ำคืน)
เล่าเรื่องหดหู่ให้ฉันฟังทำไม
หือ
ก็เรื่องอย่างความตายน่ะ
ก็เพราะว่า...
ฉันตายไปแล้วน่ะสิ
ลืมแล้วเหรอ
จำได้แล้ว
เธอตายแล้ว...
เธอ...
ตาย...
นี่
ร้องไห้ทำไมเนี่ย เล่นเอาเศร้าเลย
ทีตอนงานศพฉันไม่เห็นน้ำตาสักหยด
ฉันว่าจะตัดขาดจากเธอ เพราะเธอไม่ร้องไห้
แต่ไม่รู้ว่าพอตายแล้วจะตัดยังไง
ฉันไม่ได้อยากร้อง
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตอนนี้ถึงร้อง
เธอคือคนที่ตายไปแล้วทิ้งฉันไว้
ฉันจะร้องทำไม
ทำไมต้องโกรธกันด้วยเล่า
คืนนี้อากาศดีออก
นะ
จำถนนสายนี้ได้ไหม
เราเคยมาเดินด้วยกัน
จำได้แล้วเหรอ
จำได้ เธออ่อยฉันที่นี่
- เหรอ - ใช่ อ่อยชัดๆ เลย
ฉันแค่แสดงความรัก อย่าเรียกว่าอ่อยสิ
คืนนั้นตัวเธอหอมมากเลย
ตอนนี้ก็ด้วย
มันเจ๋งมากที่ขนาดอยู่ในฝัน ฉันก็ยังได้กลิ่น
อือ
รู้ไหมว่าตอนนี้เธอฝันอยู่จริงๆ
งั้นนี่ก็ไม่ใช่เธอจริงๆ เหรอ
หือ จริงสิ
แต่ฉันตายแล้ว เพราะงั้นอาจไม่จริงก็ได้
เศร้าจัง
เพราะฉันรู้สึกได้ว่าฉันกำลังหายไป
ราวกับกำลังหลุดลอย
ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน
แต่ว่าฉันอยากมาหาเธอ
ก่อนจะสูญสิ้นไป
ฉันก็เลยมาใช้ความฝันของเธอแบบนี้
การเห็นคนตายในความฝัน เป็นแบบนี้เองสินะ
ไม่รู้สิ
ฉันเพิ่งตายไม่นาน ยังไม่ค่อยรู้อะไร
แต่ฉันเคยได้ยินว่าถ้าตื่นจากฝันแล้ว
เราจะจำอะไรแทบไม่ได้เลย
งั้นจะลำบากแบบนี้ทำไม ถ้าฉันจำอะไรไม่ได้
และเธอก็ตายแล้ว
จำได้ไม่ได้ไม่สำคัญหรอก
สิ่งที่สำคัญ...
คือเราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้อีกครั้ง
ฉันเริ่มเศร้าอีกแล้ว
อย่าร้องไห้นะ เดี๋ยวเธอจะตื่นจากฝัน
อือ
เชื่อฟังดีมาก เด็กดี
เพราะแบบนี้ฉันถึงได้ชอบเธอมาก
ฉันชอบร้านนี้มากเลย
เธอว่าร้านยังอยู่ไหม
ไม่รู้สิ
จำได้ไหมว่าเรากินอะไรกัน
อือ
ร้านนี้ขายไวน์แพงหูฉี่ แก้วละตั้ง 3,900 วอน
จำอะไรแบบนั้นได้ด้วยเหรอ
ได้สิ จำได้ทุกอย่าง
จำได้ว่ามีภาพแปลกๆ แขวนบนกำแพงหิน
แล้วก็มีคนเมาหลับอยู่ข้างๆ เรา
มีอีกโต๊ะอยู่ตรงข้ามเรา
แล้วก็มีเพลงเพราะๆ เปิดอยู่ในร้าน
ฉันว่าเพลงมันพิลึกออก
ใช่ เพลงนี้แหละ
ฉันจำได้ว่าไวน์ห่วย
ฉันชอบนะ
ห่วยจะตาย
ห่วยจริงๆ ด้วย
ไม่สงสัยเลยเหรอว่าทำไมฉันถึงตาย
สงสัยทำไม
เธอบอกว่าพอฉันตื่น ก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
งั้นก็...
ทำไมเธอถึงตาย
ฉันเหงา
เหงาไม่จบไม่สิ้น
ฉันมองไม่เห็นจุดจบของมันเลย
ฉันทำให้เธอเหงาเหรอ
เปล่า
เธอคอยดูแลฉันตลอด
มีทั้งคนที่รู้จักฉันและไม่รู้จักฉัน
เธอเป็นคนหนึ่งที่รู้จักฉัน
แล้วก็มีคนอื่นนอกจากเธอด้วย
คนอื่นที่ไม่ใช่เธอ คือคนที่ทำให้ฉันเหงา
มีคนหลายคน
นอกจากเธอที่รู้จักฉัน
แต่วิธีที่พวกเขาปฏิบัติกับฉัน ทำให้ฉันเหงา
เธอคอยดูแลฉันตลอด
แต่ฉันก็ทรมานอย่างไร้ความหมาย
จนฉันตายไป
ทำอะไร
พยายามตื่นจากฝันแล้วจำให้ได้
ฉันจะไม่มีวันหยุดโทษตัวเอง
ฉันอาจใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิต
คิดว่าฉันทำอะไรลงไปถึงทำให้เธอตาย
ขอโทษนะ
ฉันก็...
อยากให้เธอจำได้ ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ
เธอเห็นหรือเปล่าว่าฉันตายยังไง
ไม่
ได้แต่ฟังเขาเล่ากัน
ฉันไม่ได้ตายทันทีนะ
ถึงจะตกจากที่สูงก็เถอะ
ฉันรู้สึกตัวอยู่สักพักเลย
มีคนเข้ามามุงรอบๆ ฉัน
แล้วฉันก็หุบปากด้วยแรงทั้งหมดที่มี
ฉันหายใจทางจมูกไม่ได้ เพราะเลือดออกมาเต็ม
แต่ฉันก็ยังหุบปาก
แต่ก็จำไม่ได้นะว่าฉันตายยังไง
พอจะรู้ไหมว่าตอนที่ฉันตาย
ฉันอ้าปากหรือหุบปาก
ไม่ ไม่รู้
ฉันอยากรู้จัง
ตายแล้วยังสงสัยอยู่อีกเหรอ
คงงั้นมั้ง
ฉันไม่รู้ว่าพี่สาวฉันอยู่ไหน
และฉันจะไปที่ไหน
ถึงฉันจะตายแล้ว
ฉันก็ยังรู้สึกว่ากำลังหายไปอยู่ตลอด
ความรู้สึกว่ากำลังหายไป...
รู้อยู่แค่นั้น
ไม่มีอะไร...
ที่ฉันจะรู้ได้เลย
ตอนนั้นฤดูร้อน
คืนนั้น เป็นคืนในฤดูร้อน
ฉันได้ยินเสียงแมลงร้อง
ความฝันและความตาย
ไร้ซึ่งจุดหมาย
มันจะจบลงอย่างไร้จุดหมาย
และถูกลืมไปในที่สุด
เราอยู่ที่นี่
แต่จะไม่มีใครจำเราได้
ทุกสิ่งหายไป เหลือเพียงยามค่ำคืน
ลาก่อน
คำบรรยายโดย: ตุลย์ เจนรัตน์เจริญพร